W ramach programu ,,Laboratoria Przyszłości” stworzyliśmy w szkole mini studio fotograficzne wyposażone w tło fotograficzne, lampę bezcieniową, aparat fotograficzny, lampy RGB.
Na lekcjach techniki, plastyki i informatyki w klasach V,VI i VIII spróbowaliśmy zająć się artystyczną fotografią portretową.
Czym właściwie jest fotografika? Słowo niegdyś znane każdemu pasjonatowi i pasjonatce fotografii w Polsce, dziś jest używane rzadko. Samo pojęcie, oznaczające po prostu fotografię artystyczną, wprowadził do polszczyzny w 1927 roku Jan Bułhak – fotograf, teoretyk fotografii oraz organizator życia fotograficznego w Polsce w dwudziestoleciu międzywojennym. Pojawienie się terminu miało ułatwić odróżnianie fotografii artystycznej od tej rzemieślniczej oraz – przez użycie słowa „grafika” – włączyć ją do świata plastyki.
Fotografia portretowa to skupianie się na człowieku, jego wyglądzie czy emocjach. Wiele jest różnych sposobów podejścia do takiej fotografii. Dlatego i rodzajów portretów jest całkiem sporo.
Myśląc o portrecie na myśl nie raz przyjdzie nam obraz namalowany przez artystę i wiszący gdzieś na ścianie. Tak i fotograf „maluje ‘’ swoim aparatem, światłem, tłem fotografowaną osobę. Tu wszystko jest ważne, gdyż zarówno człowiek, jak i jego otoczenie współgrają ze sobą. Tak, jak w malarstwie wyróżniamy różne style portretowe, tak i fotografia portretowa ma ich cały wachlarz. Do najczęściej spotykanych portretów należą.
- Portret amatorski. Kto z nas nie ma zdjęcia bliskiej osoby na swoim telefonie? Coraz lepszy sprzęt i dostępne filtry pozwalają na robienie zdjęć portretowych w szybki i prosty sposób.
- Portret naturalny. To większość ujęć, jakie powstają w fotografii portretowej. Na naturalnym, niewymuszonym zachowaniu i mimice twarzy chcemy bazować próbując uwiecznić na fotografii nie tylko wygląd, ale i charakter danej osoby. Portret naturalny jest czasem jedynym wyjściem w fotografii dziecięcej. Tych klientów trudno odpowiednio ustawić czy poprosić o spojrzenie w obiektyw.
-Portret pozowany. Każde zdjęcie legitymacyjne czy do dowodu jest jakby nie było portretem pozowanym. Ta część fotografii portretowej jest swego rodzaju demonstracją. To świadoma chęć ukazania tego, jak wyglądamy, jakie cechy chcemy pokazać, na co zwrócić uwagę widza. Portret pozowany obecny jest w fotografii modowej, ale też w tej codziennej.
-Portret artystyczny. To najwyższa i najtrudniejsza forma fotografii portretowej. Realizować ją tak naprawdę może fotograf, który jest świadomy własnego stylu. Fotograf, który doskonale zna ludzką naturę a przede wszystkim jest znawcą własnego ja.
Portret artystyczny to wizja świata i jego postrzegania przez osobę naciskająca spust migawki. Tu nie ma myślenia o kompozycji, mozolnego „układania” modela- tu wszystko tworzy się „tu i teraz”
-Portret reportażowy. Taki portret dokumentalny jest jednym z trudniejszych rodzajów portretów. Fotografuje się daną osobę w charakterystycznym dla niej środowisku czy sytuacji. To niełatwe zadanie. Trzeba pokazać emocje, wygląd, otaczającą scenę. Wszystko zaś w sposób prawdziwy, nieprzekłamany, a jednocześnie łapiący za oko i serce. Jest to zadanie trudne, ale jednocześnie niesamowicie satysfakcjonujące.
Przykładem portretów reportażowych jest np. fotografia ślubna, gdzie w dyskretny sposób trzeba pokazać młodą parę w zastanej już sytuacji.
Jak widać rodzajów wykonywanych fotografii portretowych jest całkiem sporo. Wszystkie one wymagają dużego zaangażowania ze strony fotografa. Wymagają też sporej dawki wiedzy i empatii oraz wyczucia ludzkich emocji. Tylko wtedy portrety, które powstaną będą żywym obrazem pokazującym człowieka takim, jakim jest.
Zapraszam do obejrzenia zdjęć wykonanych przez uczniów naszej szkoły.
Krzysztof Taborski
